zaman bükücü

 Bazı hisler vardır, sana muhtaç olmayan; yani sen kendinde olsan da, olmasan da zuhur eden hisler. Kimi zaman en kimsesiz anında, kimi zaman tarifi olmayan bir renkte gösterir kendini. Öyle bir renk düşün ki; âmâ'nın bile hissettiği, öyle bir aşk düşün ki münafığın bile sulha erdiği. İşte böyle tarifi imkansız hisler sana muhtaç değiller. Zira sen onlara muhtaçsın... Elini buz kesen kabustan, güneşin seni gözetlemediği bir güne uyanırsın ve ansızın galeyana gelir tüm nefretin, . Peki seni tüm bu senaryodan ne kurtarır? Minnet etmeyen hisler... Kimimiz meczup gibi aşkı ararken, kimimiz yalnızlığına sarılıp kendini kollar. Kimimiz sebepsizce gülerken, kimimiz daha ceninken gelen mutsuzluğa gömülür. Kimimiz ise bu kadar farklı ve ayırt edilebiliyor olmamıza rağmen; eşit olmama hissine gömülür. Kim üstün, kim yanlış, kim yoksul bilmem ama mutluluğu bulmak için yelkeni kimsesiz hislere çevir, muhtaç olmayan hislere...

 Ruhun açlığını ne tamamlar? İçindeki sesin dilinden kim anlar? Aklını kaybetmediğini ne kanıtlar? Senin de benim gibi kendini arada kalmış bile hissetmediğin oluyor mu, hiç yaşamaya yabancı hissediyormusun kendini. Yusuf çok şükretti, Eyüp sabretti, Davut terketti, neden? Çünkü inançları vardı... İnanmayı bırakma sakın! Mutluluğa inan, geleceğe inan, imkanlara inan, yeter ki inan... İnanç verilen en büyük nimet. Nitekim Honore de balcazın da dediği gibi 'kuvvetli bir inançtan başka hiçbir şey, kuvvetli bir iş çıkaramaz'.İnanmayan hissetmez, ne yağmuru nede güneşi, inanan kaybetmez ne aklını ne de kendini.... Sen, inanarak kendini aş; insanlıktan çıkıp kendi insanlığına ulaş, bırak deli desinler. Sen, inanarak aşkı as; yüreğine gem vurup, gerçek amaca kavuş, bırak kendini avutup yalana koştu desinler. Lafım o ki, bırak ne derlerse desinler, son nefesinin vaktini bilmediğin koca bir hayat var, imkansız olsa da mutlu olmaya inan...  

Adem aşık mıydı Havvaya, Havva aşık mıydı ademe, yoksa herşeyi mecbur oldukları için mi yaşadılar? Aşk neymiş de kereme dağları deldirmiş, mecnuna çölleri mesken belletmiş; aşk neymiş de gözleri âma, cümleleri sağır eylemiş? Bana göre aşk muamma... Çünkü aşık olan insan konuşmaz, görmez, istemez, yemez, içmez. Ne mi yapar? Düşünür...   Onu hayata tutturan tek uçurum düşünmektir. Öyle bir uçurum düşün ki; tam zemine ulaştım derken, başa geri döndüğün, artık düşmeyeceğim derken; kendini eşiğinde bulduğun bir uçurum. Peki aşık ne düşünür?  Şahsa değil, ruha aşık olduğunu düşünür; gözlere değil, onun dokunduğu kağıda aşık olduğunu düşünür; sıcak tenini değil, saçlarına esen rüzgarı düşünür.İşte ben bu yüzden aşka inanmam. Çünkü bu çağın aşkı tek kelime üzerine kurulu; ' FÂNİ'...

 'İhtiyaç' çok anlamlı bir kelime değil mi? Onu anlamlı kılan asıl mevzu hissedildiği şey. Yani neye ihtiyaç duyduğun... Nefes almaya, yemeye, içmeye, gülmeye, konuşmaya ve daha bir çok şeye duyuyorsun o hissi ama, bunlar seni tatmin etmiyor... İnsan olduğunun kanıtı olan arsızlığı yapıp, bir insana ve onun sana yaşatacağı duygulara da ihtiyaç duyuyorsun; sevgi, şefkat, saygı, şehvet ve bir yığın nedensiz duygu. Bunu neden yapıyorsun kendine? Neden sebepsizce cezalandırıyorsun hislerini ? Kendinden başka hiçbir insana ihtiyacın yok! çünkü o duyguları sen yaşıyorsun, ağaçlara sen dokunuyor, sessizliği sen dinliyorsun. Sen gülüyorsun, sen ağlıyorsun. Neden kendine haksızlık yapıp, bu duyguları yaşayanın 'sen' olduğunu es geçiyorsun? Evet, çok kızıyorum çünkü gerçekleri biliyorum, ihtiyaç duymanın bir adım sonrası muhtaç olmaktır. Hiç kimseye ihtiyaç duyma ki; güneşin batınca muhtaç olmayasın...

 Birgün karşına 'gerçek=...' şeklinde bir yazı çıksa karşısına ne yazardın? Hayallerini mi, umutlarını mı, düşünmekten korktuğun anılarını mı? Seni üzenleri mi, seni asla üzmesin istediklerini mi? Bir yığın cümle kurup soru işareti kondura bilirim. Çünkü; gerçek, cevabı olmayan tüm soruların yanıtıdır. Ama bana göre gerçek nedir biliyor musun, bana göre gerçek her zerremdir. Zira ben yüzümdeki tebessümü hissetmem, göz pınarlarımdan düşen yaşı hissederim. Söylenen sözleri hissetmem, tenime dokunuşu hissederim. Bana göre gerçek bana ait olan herşeydir, bana göre gerçek sonucu muamma olan her hadisedir. Bana göre bir çok gerçek var, peki ya senin gerçeğin ne? Parıldayan ay mı, rüzgarla sevişen yaprak mı? Gördüklerin mi, duydukların mı? Sana tavsiyem; sadece 'gerçeğine' güven, sadece ona bağlan, doğru olsun istediğine değil; doğru bildiğine sarıl, çünkü umutların seni sensiz bırakır ama gerçeklerin asla...

 Bazı şeyler var asla vazgeçemediğin,  ondan daha acı şeyler var vazgeçmek istemediğin. Hangi hissin içinde olmak istemezsin? Veya hangi his içinde olsun istemezsin? simsiyah boşlukta ve adım atamayacağın kadar dar bir alanda olduğunu düşün; ömrünün kalanını orada gecirmelisin; bu durumda ne yapacaksın, Umutsuzca oturup yürümeye cüret etmeyecek misin? Cevabın evet ise katetmen gereken çok yolun var. Çünkü cesaret başkalarına değil, benliğine kendini ıspatlamandır. Ve riske girmek yerine sana sunulanı tercih ettiğin için makalenin başında bahsettiğim iki duygu arasında kilitlisin. Bu yüzden güneşten mahrumsun, dogrusu cesaret edip bir adım atsan; karanlıkta olduğun için dar bir yerde gibi hissettiğini anlayacaksın. Bilmukabele, vazgeçmek istemediğin şeyleri tek seferde silip atsan, vazgeçme duygusunu yok edecek ve karanlıktan kurtulacaksın. Adım atmak için; düşüncenle yetinmeyip 'yolun devamı varmı?' sorusuna cevap aramalısın.Yani Güneşi görmek istiyorsan ayağa kalk ve yürü...